Net als veel Nederlanders ben ik christelijk opgevoed, al bleef het bij ons vooral bij uiterlijke rituelen. We gingen hooguit twee keer per jaar naar de kerk en op een christelijke school bezocht ik regelmatig een soort kerkdienst. De boodschap raakte me echter nauwelijks; het voelde vooral als religieuze gewoonte zonder echte inhoud.
Toen ik ongeveer tien jaar was, keerde mijn vader de kerk de rug toe. Toch kwam de Bijbel weer op tafel wanneer familie op bezoek kwam, terwijl zijn dagelijks leven weinig met het christelijk geloof te maken had. Die tegenstrijdigheid maakte mij steeds kritischer op religie en schijnheiligheid. Als rebelse tiener vond ik mijn uitlaatklep vooral in de popmuziek.
In 1978 kwam daar verandering in. Ik kwam tot bekering en ging op zoek naar een christelijke gemeente. Niet naar religie of tradities, maar naar iets wat voor mij werkelijk betekenis had: een relatie met God. Dat verlangen is altijd gebleven.
In de jaren daarna maakte ik veel mee binnen verschillende gemeenten. Ik leerde er veel en beleefde prachtige dingen, maar zag ook hoe geloof soms veranderde in religieuze gewoontes. Dat bracht mij op een persoonlijke zoektocht naar de realiteit van het geloof. In die periode ontdekte ik de muziek van Bob Dylan. Zijn eerlijkheid, zijn zoektocht en vooral zijn werk uit de periode na zijn bekering raakten mij diep. Ik herkende veel van mijn eigen zoektocht in zijn verhaal.
Jaren later kreeg ik de bijzondere gelegenheid om een zangdienst te leiden in een messiaanse gemeente. Al langere tijd verlangde ik naar meer verdieping in mijn geloof. Ook ontdekte ik dat ik Joodse roots heb. Hoewel ik mijn afkomst interessant vind, werd me steeds duidelijker dat mijn relatie met Jezus voor mij op de eerste plaats staat.
Uiteindelijk kwam ik in contact met een messiaanse gemeente. Daar vond ik mensen die Israël en het Joodse volk een belangrijke plaats geven en de Thora zien in samenhang met het Nieuwe Verbond. Het offer van Jezus heeft voor mij de weg geopend naar Gods Koninkrijk—een waarheid die mij diep raakt.
Na alles wat ik onderweg heb meegemaakt, heb ik inmiddels mijn plek gevonden binnen een kleine, warme messiaanse huisgemeente. Daar voel ik me helemaal thuis—als een vis in het water.